قوام بود به زندان و دشمنش برکار

که هم به عزل نپیچیدم از ولایش سر

قوام ، خانه نشین بود و منعزل آن روز

که بانگ سیلی من کرد گوش خصمش کر

که بست از پی آزادیش بهار کمر

سپس که سوی سفرشد ز بنده یاد نکرد

که چون همی گذرد روزگار ما ایدر