به امر خواجه بماندم ولی ازین ماندن

مگرکه این تن رنجور توشه یابد و فر

به نزد خواجه شدم رخصتم نداد و جواز

بگفت باش و به مجلس شو و مساز سفر

همی تو گویی افتاده ام به قعر سقر

فتاده ام به مغاکی درون کژدم و مار

نه راه چاره همی بینم و نه راه مفر