بپوش روی و حذرکن که بهر سیر، تو را

بهار نبود بی غاره بت فرخار

مکن شتاب و به سیر بهار و باغ مرو

وگرکه رفتن خواهی مرا چنین مگذار

ستاده اند بسی مرد و زن به راه گذار

مکن جدا ز رخ خود کنار و دیده من

گرم نخواهی رنگین به خون دیده کنار