گرم نخواهی رنگین به خون دیده کنار

بپوش روی و حذرکن که بهر سیر، تو را

ستاده اند بسی مرد و زن به راه گذار

مکن جدا ز رخ خود کنار و دیده من

تو نوبهاری و ابر تو دیدگان منست

همی ببارد ابر آن کجاکه بود بهار

ز رنج دوری روی تو ای بدیع صنم