همی بگریم زار و مرا نگویدکس

ز درد وسختی هجر تو ای ستوده نگار

جنان بگریم از دیده گان به دامن دشت

که سیل اشک فرستم همی به دریا بار

که کریه بشکن و ز دیدکان سرشک مبار

چنین نگریم ، نی نی خطاست گریه چنین

به عهد خواجه نه نیکوست گریه بسیار