هزاردستان زد در میان باغ ، هزار

خمش مباش کنون کامد ای بهار، بهار

سخن زلعبت چین وبت بهار، به آر

ز بی حقیقتی چرخ و بیوفایی دهر

چه گفت ؟ گفت جهان رهزنی حرام خورست

تو سر به عشوه دهر حرام خوار، مخار

زمانه کشت ترا نارسیده می درود