زمانه کشت ترا نارسیده می درود

هزاردستان زد در میان باغ ، هزار

چه گفت ؟ گفت جهان رهزنی حرام خورست

تو سر به عشوه دهر حرام خوار، مخار

مکار تخم امل ، در زمین این مکار

ز لعب دور قمر روشنی مدار طمع

که بر محک ، سیه آمد عیار این عیار