زمانه بین که برآورد از این دو مار، دمار

به باد، اصل و تبار و قتیل ، نسل و نتاج

نه تاج ماند و نه تخت و نه صفه ماند و نه بار

دو مار بودند آری تزار و فرزندش

سفیه محتسبانی کجا ز جهل و خری

خرند بی سبب ، آزار مردم بازار

تو جار دانش و داد آن زمان زنی که شوی