بر فلک بی نشان نور دهد نار را

آب چو خاکی بده باد در آتش شده

عشق به هم برزده خیمه این چار را

عشق که چادرکشان در پی آن سرخوشان

حلقه این در مزن لاف قلندر مزن

مرغ نه ای پر مزن قیر مگو قار را

حرف مرا گوش کن باده جان نوش کن