حرف مرا گوش کن باده جان نوش کن

بر فلک بی نشان نور دهد نار را

حلقه این در مزن لاف قلندر مزن

مرغ نه ای پر مزن قیر مگو قار را

بیخود و بی هوش کن خاطر هشیار را

پیش ز نفی وجود خانه خمار بود

قبله خود ساز زود آن در و دیوار را