نور چشم ایلخان اسعد محمد آن که هست

کاین روانبخشی روان کرده است بر هر پود و تار

کی شدی ارژنگ مانی همچو عنقا بی نشان

گر ز سوزن کرد « اسعد» داشتی یک رشته کار

بختیاری را شرف زین خاندان بختیار

اسعدا وصف نگارستان زیبای ترا

خامه من لوحه ای آراست بهر یادگار