گر بخواند احمدی قاضی القضاه این چامه را

خامه من لوحه ای آراست بهر یادگار

سوزن من خامه است و رشته اش فکر بلند

نقش سوزن کرد من وصف نگارستان یار

آفرین راند به طبع صورت انگیز بهار

در میان بنده و اسعد همو شاید حکم

زان که هست اندر قضاوت دادبان و دادیار