درخت سرو بر تن کرد رخت سوگوار اندر

نهان شد دامن البرز در میغ و بخار اندر

تو گویی گرد که بستند پولادین حصار اندر

چو بر بستان کفن پوشید برف تندبار اندر

درختان لرز لرزان در میان جویبار اندر

به پای هر درختی برگ ها گشته نثار اندر

خزانی برگ، هرسو توده چون زر عیار اندر