پرد کبک دری از تیغه سوی آبشار اندر

سر هر شاخ پنداری بیندوده بقار اندر

ز هیبت شان به باغ ، از باغ بگریزد هزار اندر

چمد رنگ از کمرگاهان به شیب رودبار اندر

پلنگ از قله زی دامن شود بهر شکار اندر

شبان مر گوسپندان را کند پنهان بغار اندر

به برف افتد نشان پای گرگان بی شمار اندر