کم ز غم آتش زدی به جان وتن اندر

در عجبم زافریدگار، کزان روی

لاله نشاند به شاخ نسترن اندر

ای صنم خوبرو به جان تو سوگند

گاهی بی خویشتن شوم ز غم تو

گاه به پیچم همی به خویشتن اندر

سخت به پیچم که هر که بیند گوبد