هست مگر کژدمش به پیرهن اندر

گاهی بی خویشتن شوم ز غم تو

گاه به پیچم همی به خویشتن اندر

سخت به پیچم که هر که بیند گوبد

زار بنالم چنان که هرکس بیند

زار بنالد به حال زار من اندر

روی تو درتاب تیره زلف تو، گویی