هان خیز و ز بسترش یکایک را کن دور

اکنون شده آبستن و برگردش هر روز

چون قابلگان آمده یک قافله زنبور

این قابلگان قابلگی نیک ندانند

سختم عجب آید که چنین کودک چون زاد

زان تیره رخ خسته مستسقی رنجور

وین نیز عجب تر که به یک زادن چون گشت