باورم آنگه کنی که اجل آرد فنا

زنده ندیدی که تا مرده نماید تو را

چند کشی در کنار صورت گرمابه را

دامن تو پرسفال پیش تو آن زر و مال

گویی که زر کهن من چه کنم بخش کن

من به سما می روم نیست زر آن جا روا

جغد نه ای بلبلی از چه در این منزلی