سری به زیر پر اندر، چو مرغ تنگ نفس

کنون اسیر و غریبم به شهر اصفاهان

جدا ز من زن و فرزند چون ز غژم ، تگس

همی بنالم هر دم به یاد یار و دیار

به هر طرف نگرانم در آرزوی نجات

چو مردگمشده در آرزوی بانگ جرس

نه پرسشم را پاسخ ، نه نالشم راگوش