سپهر، تلخی بارد به جان من گوبی

چو مردگمشده در آرزوی بانگ جرس

نه پرسشم را پاسخ ، نه نالشم راگوش

سپهرگوبی کر است و روزگار اخرس

که پر شرنگ است این آبگینه املس

به عمر خویش نشاندیم بیخ فضل و ادب

ولی دربغ که حنظل دمید ازین مغرس