هجر تو کرد خاطر مجموعشان پریش

اوقات دوستان مکن از زهر عشوه تلخ

قلب فسردگان مکن از نیش غمزه ریش

وصل تو داشت حوزه ارباب ذوق جمع

گویند از آن لب شکرین تلخ گفته ای

تلخی به شکر تو نچسبد به صد سریش

گیرم که مردک هروی خورده شکری