گویند از آن لب شکرین تلخ گفته ای

قلب فسردگان مکن از نیش غمزه ریش

وصل تو داشت حوزه ارباب ذوق جمع

هجر تو کرد خاطر مجموعشان پریش

تلخی به شکر تو نچسبد به صد سریش

گیرم که مردک هروی خورده شکری

ما و تو آن گرفت نبایستمان به ریش