گیرم که مردک هروی خورده شکری

هجر تو کرد خاطر مجموعشان پریش

گویند از آن لب شکرین تلخ گفته ای

تلخی به شکر تو نچسبد به صد سریش

ما و تو آن گرفت نبایستمان به ریش

طبع حسود پنجه گشاید به هر دروغ

مرد غریق دست گذارد به هر حشیش