ای جان اهل شهر فدای وفای گل

هرگه که ابر خیمه زند در فضای شهر

بر بام هر سرای برآید لوای گل

گل دل نمی کند ز خراسان و اهل او

گر صدهزارکفش بدرد به پای خلق

هرگز نمی رسند به کشف غطای گل

با خضر اگر روند به ظلمات کوچه خلق