گل هرچه را به پنجه درآورد ول نکرد

افتیم بر زمین و ببوسیم پای کل

گل ها ثقیل ودرهم وکوچه خراب وتنگ

آه از جفای کوچه و داد از جفای گل

صد آفرین به پنجه معجزنمای گل

ازگل ز بس که خاطر و دل ها فسرده است

گل نیز بعد از این ندمد از فضای گل