گه به فسوس او مرا گوید کنجی نشین

گر نفسی او به لطف سر بنخارد مرا

او ره خوش می زند رقص بر آن می کنم

هر دم بازی نو عشق برآرد مرا

چونک نشینم به کنج خود به درآرد مرا

ز اول امروزم او می بپراند چو باز

تا که چه گیرد به من بر کی گمارد مرا