چونک نشینم به کنج خود به درآرد مرا

او ره خوش می زند رقص بر آن می کنم

هر دم بازی نو عشق برآرد مرا

گه به فسوس او مرا گوید کنجی نشین

ز اول امروزم او می بپراند چو باز

تا که چه گیرد به من بر کی گمارد مرا

همت من همچو رعد نکته من همچو ابر