همت من همچو رعد نکته من همچو ابر

چونک نشینم به کنج خود به درآرد مرا

ز اول امروزم او می بپراند چو باز

تا که چه گیرد به من بر کی گمارد مرا

قطره چکد ز ابر من چون بفشارد مرا

ابر من از بامداد دارد از آن بحر داد

تا که ز رعد و ز باد بر کی ببارد مرا