چون پور برخیا ز در جم برفت وگشت

هجران چو اسپری شد آید گه وصال

چون تافت روی تربیت از این خجسته ملک

فرسوده گشت ملک و دگرگونه گشت حال

خاتم اسیر پنجه دیو سیه مآل

کالیوه شد هنرور و نستوده شد هنر

افسانه گشت دانش و بی مایه شد کمال