روزی روشن نهفته در شب مظلم

باده همی ده مرا و بوسه همی ده

بوسه موخر خوش است و باده مقدم

ساقی ، روی تو زبر زلف چه باشد

گویی پشت من است زلف تو آری

ورنه چرا شد چنین شکسته و درهم

تنها پشت من از تو خم نگرفته است