تا چیست بقیتش ز کیف و کم

آنجا که بر آسمان پرد مردم

نازش نسزد بر اشهب و ادهم

این نخبه کار او است خود بنگر

ای خواجه دریغ لطف شاهنشه

بر چون تو سفیه پر ز باد و دم

غبنا که دراز مدتی دل را