پنداشتم ار مرا غمی زاید

بر چون تو سفیه پر ز باد و دم

غبنا که دراز مدتی دل را

در دوستی تو داشتم خرم

در چشم تو ازغم من آید نم

آوخ که ز جبن و غفلت افزودی

هنگامه بستگی غمم بر غم