ای دو یاقوت روان تو مرا قوت روان

من از آن روی نکو یافته صد ماه تمام

تا بدیدیم سپس با دل خرم مه نو

این چنین گفتم با آن صنم سیم اندام

هله وقت است که از لعل تو برگیرم کام

زانکه من بوسه سی روزه ز تو خواهانم

هین اداکن تو مرا آنچه به من بودت وام