گفت قرنفل به بید من ز تو دارم امید

عمر تو بادا دراز ای سمن تیزپا

نرگس در ماجرا چشمک زد سبزه را

سبزه سخن فهم کرد گفت که فرمان تو را

گفت عزبخانه ام خلوت توست الصلا

سیب بگفت ای ترنج از چه تو رنجیده ای

گفت من از چشم بد می نشوم خودنما