ز در درآمد و کرنش نمود زابلئی

به خوانچه ای بنهادند و شد چران رستم

چو گرم گشت سرش گفت هان فراز آرید

یکی مغنی با زخمه روان ، رستم

چگور برکف و گفتش بزن بخوان رستم

نواخت زخمه سگزی به پهلوی ابیات

شد از نشاط سرشگش به رخ چکان رستم