چو تیر راست شد از فرط امتنان رستم

جوان برفت و بیامد به کف یکی ویولن

نمود کوک و نکرد اعتنا بدان رستم

ولی چو کرد به سیم آرشی کمان را جفت

چو رند بود جوان ، ساخت پرده بیداد

ز فرط شادی مستانه شد چمان رستم

بخواند قصه اسفندیار رویین تن