که درنبرد بکشتش به رایگان رستم

چو رند بود جوان ، ساخت پرده بیداد

ز فرط شادی مستانه شد چمان رستم

بخواند قصه اسفندیار رویین تن

گریست رستم و شد داغ خاطرش تازه

بگفت کاش نبودی در این جهان رستم

من آن گنه بنکردم که کرد آن گشتاسب