جوان کشید سوی مرز سیستان جیشی

شود دلیری و گردش بی نشان رستم

سپهبدان خراسان فسون او خوردند

که شد ز همت او نیتش عیان رستم

به قصد طاق که بود اندر آن مکان رستم

سبه پراند په صحرای رپک وثاخث به دز

که جفت سازد با اندوه و غمان رستم