دوان دوان به سوی قلعه شد ز عرصه جنگ

چو خیل مورکه گیرند در میان رستم

نخواست تاکشد آن قوم را به مشت و لگد

فکند با لم کشتی یگان دوگان رستم

ز خشم ، دل شده در سینه اش طپان رستم

جوان چو دیدکه رستم بجست ، گفت دهید

بگشت ناگه صد تیر را نشان رستم