دلی که پند نگیرد ز هیچ دلداری

ز مغز ما نتوانند برد سودا را

بیار ساقی باقی که جان جان هایی

بریز بر سر سودا شراب حمرا را

بر او گمار دمی آن شراب گیرا را

زهی شراب که عشقش به دست خود پخته ست

زهی گهر که نبوده ست هیچ دریا را