رها کند به یکی جرعه خشم و صفرا را

زهی شراب که عشقش به دست خود پخته ست

زهی گهر که نبوده ست هیچ دریا را

ز دست زهره به مریخ اگر رسد جامش

تو مانده ای و شراب و همه فنا گشتیم

ز خویشتن چه نهان می کنی تو سیما را

ولیک غیرت لالاست حاضر و ناظر