ز دست زهره به مریخ اگر رسد جامش

بر او گمار دمی آن شراب گیرا را

زهی شراب که عشقش به دست خود پخته ست

زهی گهر که نبوده ست هیچ دریا را

رها کند به یکی جرعه خشم و صفرا را

تو مانده ای و شراب و همه فنا گشتیم

ز خویشتن چه نهان می کنی تو سیما را