به روزگار بخشکیده خود لب ذوقم

از آن جهت بود اینسان کساد دکانم

به دور دهر بخوشیده کشت امیدم

به کلک و خامه بود گرچه ابر نیسانم

اگرچه هست کنون طبع ، بحر عمانم

اگر به کلک من اندر نه ابر نیسانست

به صفحه پس ز چه رو در و گوهر افشانم