یکی راه برگیر و بفگن کمان

اگر با سپه من بجنبم ز جای

تو پیدا نبینی سرت را ز پای

تو افتاده ای بی گمان در گمان

چو من تنگ روی اندر آرم بروی

سرآید شما را همه گفت وگوی

نگه کرد رستم به روشن روان