چو من تنگ روی اندر آرم بروی

تو پیدا نبینی سرت را ز پای

تو افتاده ای بی گمان در گمان

یکی راه برگیر و بفگن کمان

سرآید شما را همه گفت وگوی

نگه کرد رستم به روشن روان

به شاه و سپاه و رد و پهلوان