من درو حیران چون در شجر نار، کلیم

گل اگر چند نمانده است فزون ، لیک هنوز

مادرگلبن از زادن ناگشته عقیم

گل آذریون رخشنده به شب بر سر شاخ

چون نسیم آید گردد چو کمان شاخک بید

راست چون تیر شود باز چو بنشست نسیم

کرم شب تابک از آن تابش خود بیم کند