چون نسیم آید گردد چو کمان شاخک بید

مادرگلبن از زادن ناگشته عقیم

گل آذریون رخشنده به شب بر سر شاخ

من درو حیران چون در شجر نار، کلیم

راست چون تیر شود باز چو بنشست نسیم

کرم شب تابک از آن تابش خود بیم کند

که به نتواند بودن به یکی جای مقیم