که به نتواند بودن به یکی جای مقیم

چون نسیم آید گردد چو کمان شاخک بید

راست چون تیر شود باز چو بنشست نسیم

کرم شب تابک از آن تابش خود بیم کند

نیک بنگر به شب تیره دوان از پس روز

راست چونان که گدا بر اثر مرد کریم

بلعجب تعبیه ای کرده به شب چرخ بلند