که از آن خیره شود جان و دل مرد حکیم

زلف تو چشم تو را برد بخواهد از راه

یک ره ار، زآن مژه تیرزنش ندهی بیم

بیم ده بیم ، که زلف تو فسون ها داند

بیم آنست که چشم تو شود فتنه طراز

واین دل من شود از فتنه چشم به دونیم

بینم آن زلف تو خمیده برآن عارض تو