بیم آنست که چشم تو شود فتنه طراز

یک ره ار، زآن مژه تیرزنش ندهی بیم

بیم ده بیم ، که زلف تو فسون ها داند

که از آن خیره شود جان و دل مرد حکیم

واین دل من شود از فتنه چشم به دونیم

بینم آن زلف تو خمیده برآن عارض تو

چون تهی دستی خمیده بر مرد کریم